Ang Hirap..

Akala ko muli ng magiging masaya ang puso ko pagkatapos na malaking pagkakasugat nito.

Akala ko tuluyan ng maghihilom ito buhat ng makilala ko ang taong tinutukoy ko. Pero parang madadagdagan pa.

Huli na nang malaman kong ang napupusuan ko pala ay commited na sa iba.

Mas lalo na nang nakita ko yung kabiyak niya sobrang opposite ko.

Ano naman kaya ang panama ni Istik sa taong iyon? Wala.

Ayokong manira ng relasyon. Ayokong maging dahilan ng pagkakawalay nila. Kung sakin mangyari yun ganun din ang mararamdaman ko.

Walang ibang dapat gawin kundi lumayo at itanim sa isip na hindi puwedeng ipilit ang mali.

Kaya muli na namang nalulungkot si Istik.

Theme Song ni Istik

May namimiss lang po si Istik.

(hindi po ako may gawa nito, nakita ko lang din ito sa youtube)

Nalilito si Istik

Perstaym pong boboto ni Istik ngayong eleksyon, ang masaklap lang tulad nyo o baka ako na lang ay hindi pa rin nakakapagdecide kung sino ba ang karapat-dapat iboto.

Sa ngayon po tatlo na lang ang pinagpipilian ko at nasa itaas po silang tatlo.

Kayo ba kung tatanungin, sakaling silang tatlo lang ang napayagan ng comelec para tumakbo sino sa kanila ang iboboto nyo?

Sa nagsasabihin hindi na daw kailangang magnakaw, sa nagsasabing hindi daw sya magnanakaw o sa nagsasabing matalino daw sya (plus) piloto pa!

Tulungan nyo po sana si Istik.

Nalulungkot si Istik

Nalibang lang ako kakafacebook, nakalimutan ko meron din pala akong blog. hehe

Wala naman akong kakaibang kuwento ngayon bukod sa madalas akong dalawin ng lungkot.

Niniisip ko pa rin yung taong may dahilan kung bakit ako nagkakaganito.

Bakit ba kasi nauso pa ang pagmamahal?

At bakit ba nasasakatan ang puso ng mga payatot na tulad ko?

Ayan tuloy natatakot na magmahal muli.

Nakakatakot na ganun uli ang mangyari.

Sabi nila imposibleng mabuhay sa mundo na walang pagmamahal, kaya nga daw dumadami ang mga payatot na tulad ko dahil sa love making di ba?

Pero kung natatakot kang magmahal, nakakatakot ka din palang mag-isa. Kahit sabihin nadyan ang pamilyang istik iba pa rin kung may isa ka pang istik na mamahalin.

Ikaw, minsan ka na rin bang natakot magmahal muli?

Facebook ni Istik

Batang Istik | Create Your Badge

Isang araw bago ang unang buwan ni Istik sa blog naiisipan nyang gumawa ng account sa facebook.

Sana invite ninyo naman si Istik para maupdate kayo sa mga bago nyang post.

maraming salamat sa mahigit isang libong hits at mga blogger na nasa blogroll ko.

salamat

• .poot
• alkapon
• arn
• blak3nwayt
• Boy Laboy
• cofee
• da_Bob
• Dencios
• dhyoy
• Dorm Boy
• gerald
• Jason Hamster
• jaypee
• jex
• jhunice
• John
• Jules
• keekay
• kikilabotz
• lababo
• maninheat
• moching
• Mr. Nonsense
• Neil Dalanon
• Pink Daries
• Roan
• rocky garcia
• Roomboy
• Rye
• scofieldjr
• Taga-Bundok
• taroogs
• the lost me
• vince
• Yin

Tutubee fastfood

Si Istik ay tipo ng batang kakain lang pag nakadarama na ng gutom. Kaya naman pagkalabas palang ng Opisina, nagbabadali itong naghanap ng makakain. Sakto namang may malapit na Tutubee na fastfood kaya pumila agad ito para makabili.

Sa kadahilanang gusto nitong umuwi agad para mapanood ang inaabangan  love story nila Melason sa PBB Double Up ay naisipang i-take out na lang ito at sa bus na lang kainin.

Omurder si Istik ng meal na Burger, Fries at Coke zero sa halagang P50 pesos na dating 52 pesos.

Agad naman itong binigyan, subalit sa hindi inaasahang pagkakataon naubusan pala ng fries kaya wait lang daw si Istik ng 2 minutes.

Aba aba aba.. tinamaang ng magaling. kaya nga nagtake out para mapabilis ang buhay nito.

Dahil na order na ni Istik ang fries na hindi man tinatanong kung willing itong maghintay, aba’y pi-nanch na agad.

upu muna daw si Istik, pero saan naman n’ya gustong paupuin ito. punuan ang fastfood dahil nililinis na nila ang kalahati ng nasabing slowfood, kainan  pala.

Wala itong nagawa kundi tumayo at maghintay na lang habang niluluto kuno ang french fries..

Dumating ang 2 minutes at nagtanong na si Istik sa kaherang inorderan kanina

“Miss gaano pa ako katagal maghihintay”

“Ay wait lang sir.. sabay punta sa lutuan ng fries

Pagtingin n’ya wala palang nakasalang. at doon magsasalang palang sila.

inip na inip naghintay si Istik. Sakto namang dumaan ang manager at mukhang nakahalatang may hinihintay si Istik.

“Sir may order na po ba kayo?”

“Oo! kanina pa. sana kasi bago kuhain ang order ng customer n’yo tanongin n’yo muna kung willing silang maghintay.”

“Sorry sir upo muna kayo?

“San mo ako gusto paupuin?!”

Nagtataas ang boses ni Istik at halata dahil maraming naglingunang tao.

“Sir pasensya na talaga.”

“Pasensya, pasensya, kaya nga nagtake out ako para makaalis ako agad, ganun din pala ang kunsumo.”

Marami pang nasabi ni Istik na hindi maganda…

Matapos ang ilang minuto.

dumating ang fries ni istik at talagang sobrang init halos matuklap na ang plastik kaya nilagyan ito ng tissue.

Sabay hablot ng plastik na may lamang fries sabay lalabas na ng pinto.

Noong nakita n’yang walang ketchup, bumalik ito.

“Hay naku. anu ba yan! asan ang ketchup?”

“Ay sorry sir” sabi nung kahera.

Pagkabigay kay istik sabay talikod.

Sabay sabi ng “Pasensya na gutom lang ako!”

‘Yun naman yun e!. kahit may pagkakamali ang isang tao, matuto pa rin tayong humingi ng pasensya dahil tao rin naman sila nagkakamali.

Mukhang naiintindihan naman nila ang kalagayan ni Istik.

Haaaaaaaaay.. kaya wag palipas ng gutom, nakakasama yun sa buhay ng tao. hehehehe

SUPER KARITON!

Lahat naman tayo dumaan sa pagkabata at lahat tayo nangarap na minsan ay maging super hero.

Noong bata pa tayo nakakakita lang tayo ng super hero sa komiko at telebisyon. At ang pagiging super hero ay nakikilala bilang tagapagligtas ng mga naaapi.

Nagiging malakas ang isang super hero sakaling lumunok ng bato tulad ni Darna at minsan naman, kung hindi kumakaunti ang kasuotan ay nababawasan naman ito hanggang bra’t panty na lang ang matira, yung iba naman bumabaliktad ang suot at nauunang suotin ang paglabas bago ang panloob, sabay magkakaroon din ng kapa. At ang mas nakakatuwa pinapakita pang nahuhubaran muna ang bida bago magpalit ng costume tulad nila Sailor Venus at Sailor Moon.

Yung iba naman nagiging aping bida muna (payatot at gusgusin) bago nagiging guwapings na super hero tulad nila Capten Barbell.

Yung iba naman grupo na may iba’t ibang kulay tulad ng BioMan, Maskman at Power Rangers na pawang nagiging hegante ang kalaban sakaling hindi na makaya ang lima laban sa nagiisang halimaw at sa huli nag magsasanib puwersa din sila para makabuo ng isang higanteng bida.

Patayan ang labanan para matapos ang paghahasik ng kadaliman.

Noong pumasok naman tayo eskwelahan nagkaroon tayo ng mga panibagong super hero totoo silang tao at sila ang mga taong nagbuwis ng kanilang buhay para sa kanilang minamahal na Bayan tulad nila Gat. Jose Rizal, Bonifacio at iba pa.

Noong tumagal-tagal nagkaroon naman tayo ng mga makabagong bayani tulad ng mga OFWs, mga GURO, mga PULIS at SUNDALO pati na rin ang mga taong handang magbuwis ng buhay para sa Kapwa.

Akala ko noon kinakailangan mo munang mamatay para tawagin kang Bayani at hindi mo makukuha ang isang parangal na puweng igawad sa’yo hanggang nabubuhay ka pa.

May hindi pa ba nakakaalam?

Oo, Si Efren Peñaflorida ang bagong tinanghal ng CNN bilang HERO OF THE YEAR ngayong 2009. Nagkamit s’ya ng mahigit isang Milyong Piso kapalit ng kanyang mapagkawang pagtulong sa mga batang lansangan o sa mga batang walang kakayahang mag-aral sa eskwelahan dulot ng salot na kahirapan sa Pilipinas sa pamamagitan ng Kariton. Na ayon sa kanya at sa balita nobenta porsyento nito ay hindi para sa kanya kundi para sa binoo niyang guro at ang natitirang sampung pursyento ay hindi pa rin sa kanya kundi sa simbahan.

Ang sarap na naman maging Pilipino! dahil muli na naman tayong inangat ng kapwa pilipino sa buong mundo. Isang karangal na sa kabila ng mabahong sistema ng pulitika sa bansa ay may mga kumikilos pa din para punan kahit papaano ang kakulangan ng gobyerno na dapat tayo ang iniisip at hindi ang mga pansariling interes lamang.

Sabi nga ni Efren (sa sarili kong interpretasyon) ang mundo natin ay napapagiligiran ng napakaraming bayani, lahat tayo ay may natatagong pagpapakabayani sa loob na’tin ang tanging gagawin lang natin ay hanapin ito at ibahagi din sa iba na nangangailangan…

Tulad din ng mga super hero noong kabatan natin at ganoon din sa mga pinag-aaralan na’tin sa eskuwela, lahat ng bayani ay naging bayani dahil handa silang magsilbi at tumulong ng walang hinihintay na kapalit.

Ngayonm, sa tulong ni Efren higit pa s’ya sa mga bayaning nabawian na ng buhay. Isa siyang nabubuhay na bayani at inspirasyon para sa lahat.

‘nyemas

Noong nasa highchool ako isang malakas na palo ng hanger o kaya’y walis tambo ang gumigising sa akin. Ngayong tapos na ako sa college umaatikabong sermon na lang ang gumigising sa akin.

Mahal ko ang Nanay ko pero may pagkakataong sa sobrang pagkabigla ko sa pagkakagising, minsan ko na itong nasabihan ng “Papansin” at ang malupet minsan ko na ring namura ito. Pero hindi ko naman iyon sinasadya.

Kanina isang sermon na naman ang inalmusal ko, tanghalian pala kasi tanghali na ako gumigising.

Dahil may orasan naman ang cellphone ko, inaakala kong alas-9 palang ng umaga kaya naman nagpatuloy ako sa pagkakatulog ko. Muli akong nagising ng alas-10 ng umaga at dahil dalawang oras pa ang oras ng gising ko ay natulog ako uli.

Naalimpungatan na lang ako ng makarining ako ng 3′oclock habits mula sa TV ng kapit kuwarto ko. tumingin ako sa orasan ng cellphone ko at alas 12 palang naman.

Kumilos ako ayon sa pang-araw araw kong gawain, mag-iigib, maghahanda ng makakain at maliligo, takang-taka ako dahil parang nasobrahan yata ako ng tulog dahil ibang iba sa regular ng gising ko.

Aba! pagtingin ko sa wall clock sa ibaba at alas tres na ng hapon!. Doon ko napagtanto na pinakailaman pala ng Nanay ko ang Cellphone ko.

At ang pinangangambahan ko baka binasa n’ya ang mga mensahe ng mga staker ko na puro kabastusan. Ano na lang kaya iisip ng Nanay ko?

Kapag pinagalitan ako mamaya ukol sa mga nabasa niya sa personal kong gamit, papagalitan ko din siya dahil pinakailaman nya ang gamit ko. hehehe

Aral: Huwag umasa sa orasan.

Senti under the tree

Minsan nang nakapanood si Istik ng isang pelikula na may kaugnayan sa isang puno. Pagkatapos mapanood iyon, parang kaugnay na ang lahat ng puno sa bawat pag-ibig ni Istik.

Single si Istik ngayon at napakasarap magpakaemo ngayon. Siyempre saan pa ba niya pipiliing magpakaemo kundi sa ilalim pa rin ng puno.

Nakatingin sa mayayabong na dahon, minsan na man sa mga sangang tuyo at minsan sa mga ugat nito. Marami siyang pumisyong nagagawa dito habang nagmumukmok. Minsan nakasandal sa Puno habang nakadigit ang isang paa sa katawan nito. Minsan naman masarap maupo sa malaking ugat nito habang iniisa-isang pitasin ang mga damong nagkalat dito.

Minsan nang umibig si Istik at isa na yata sa pinaka-hindi malilimutang pangyayari ay noong minsang isinulat niya ang pangalan nila dito. Tanda ng ukit na walang hanggang pagmamahal ni Istik sa kanya.

Kaso naiwang mag isa si Istik sa lilim ng punong iyon, umiiyak at nanatiling nakatayo habang naghihintay sa wala. Umaasa pa din na sa ilang saglit ay baka balikan pa s’ya.

Halos araw-araw ding inubliga ni Istik ang sarili na tumambay doon hanggang isang araw nagulat na lang siya na wala na siyang nadatnan na puno.

Mangiyak-ngiyak si Istik noon.

At doon niya napagtantong kailangan na niyang mag move on. Ang pag-asa hindi lang maganda lagi ang dulot minsan ang pag-asang iyon ay nagbibigay din ng hapdi sa nararamdaman mo. Mahirap umasa nang wala ng inaasahan.

Malungkot si Istik ngayon at umaasang dadating ang araw na muling tutubo ang sanga sa puso nito na magbibigay ng matatamis na ngiti.

Ang mamatay ng dahil sa.. “La Diva”

Isa na yata sa mga naituro ng mga guro natin noong nasa elementarya tayo na sa magpahanggang ngayon ay ina-apply pa sa pagka-pilipino na’tin ay ang tamang pag-awit ng pambansang himno ng bansa.

Noong nasa mababang paaralan ako, tuwang tuwa ako kapag ako ang napipiling kumanta sa stage ng “Lupang hinirang”. Minsan napili na rin ako para kumumpas habang utu-utong nakatingin ang daan-daan kong kapwa estudyante. Ganoon din sa minsang pagkakapili ko para mag ehersisyo at gayahin din nila.

May pagkakataong minsan ay pinaulit sa akin ang pagkakanta hindi dahil sa mali ang pag-awit ko, kundi dahil walang gustong sumabay sa’kin. Hindi naman natin masisi ang kapwa ko mga estudyanteng na halos may panis na laway pa para lang makahapol sa flag ceremony.

Paano ba naman, may mga nakaakibat na parusa sakaling hindi ka maka attend ng flag ceremony at ang pinaka sikat ay ang pa-flag ceremony mag isa sa class room. Pero depende din naman sa guro minsan kapag sunud-sunod ang mga late, titser na rin ang magsasawa kakapakinig ng lupang hinirang kaya papalabasin n’ya ang mga estudyanteng late at pila-pilang ibibilad sa araw. (tapos magrereklamo yung titser na amoy luga ang mga estudyante n’ya).

Kung iisipin nga naman, napaka haba na ng panahon mula noong nilimbag at bigyan ng kumpas ang ating pambasa awit. At kung tutuusin ilang estudyante na rin ang nagbuwis ng kahihiyan para sa himnong ito. Tapos sa pag-usad ng panahon mag-iiba-iba din pala ang anyo sa pagkakaawit nito.

Siyempre pa, saan ba kinakanta ang dakilang awit na ito? sa mga pambihirang okasyon at kahit sa simpleng panonood ng sine at iba pa.

Sa kasalukuyang panahon sikat na sikat ito sa tuwing makikipagpatayan si Manny Pacquiao. Tila isa itong chismis sa isang pamayanan na kahit paulit-ulit mong ipabarangay ay mananatili chismis na walang katapusan.

Ilang laban na ba ang sinugod ni Pacman? at ilang beses na rin bang tinugtog ang Lupang hinirang at ilang beses na rin bang nagkaroon ng kanina-kanilang pakulo-eklat sa kanilang pagkakakanta?

Saganang akin na lang, sana nama’y magkaroon na ng laya ang bawat isa sa kung paano kakantahin ang pambansayang awit ng Pilipinas sa aktong makatarungan.

Kung ang bansang amerika nga ay nagkakaroon ng iba’t ibang daloy ng kanta pero hindi naman nagiging malaking isyu ito sa kanila, bakit hindi na rin ganito ang mangyari sa Pilipinas. Kaysa naman paulit-ulit itong pinag-uusapan na nasa batas daw pero wala pa namang napupurasan.

Sana tulad na lang ‘yan ng simpleng pagkakaroon ng late sa flag ceremony, at least kahit papaano nagagawa na’ting huwag magpalate at kung sakaling malate pa rin may kaakibat itong parusa.

Pero hindi din no, mahirap masabihang amo’y luga ng titser.